एकजात सर्वच माण्सं
आपापल्या परीनं खेाटं बोलत असतात.
आरसा बोलत नाही
असं असतानाही
पगाराच दिवशी माझा चेहरा
आरशात पडलेलाच दिसतो.
माण्सांचे चेहरे हरविलेले असतात
की,
माण्सं आपला चेहरा चार भिंतीत कोंडून
बिन चेहरनं वावरत असतात या गर्दीत ?
हा प्रश्न पडलवर मी
स्वत:चा चेहरा शोधण्याचा प्रयत्न करतो
तर
आरशानेच आपला चेहरा गमावलेला असतो !
दु:खाशी हितगूज कराला
आरसा खूपच उपायोगी पडतो
आपण रडलो तर तोही रडतो
उदास झाल्यावर उदास होतो
पण गंध उडाल्यावर बिचारा आरसा
आपल्या दु:खाशी हितगूज कराला कुणाकडे जातो?
आरसा कधीच स्वतंत्र नसतो
त्याला जखडून ठेवणत येते
लाकडाच अथवा पत्रच चौकटीत
म्हणून तर तो ’ाझा चेहरा
बंदिस्त करून ठेवत नसेल ना?
उंबरठ्याबाहेर पडताना तू
सफाईदारपणे पदर सावरतेस
पुरूषांसारखी मांडी घालून तू
जेवायला कधी बसत नाहीस
भर माणसात हसायला आलवर
हसू दाबून दाताखाली पदर धरतेस
नवरने मारझोड केलवर
नशिबाला दोष देत त्याला शरीर देतेस
आरशासमोर मात्र तू खूपच बिनधास्त असतेस
हो ना?
प्रत्येकाच्याच खोबणीत
बुबुळाएैवजी बसविलेल्या असतात आरशांच्या काचा
घोषणा देणार मोर्चाकडं कानाडोळा करन्यासाठी.
असं मी म्हणताच
तिने चक्क डोळे मीटून घेतले.
आरशांच्या क्षेत्रफळानुसार
बदलत जातात माणसांचे आकार
लांबी/रुंदी/उंची/
आमच्या वस्तीत मात्र
कुणाजवळच मोठ्या आकाराचे आरसे नाहीत
नि, आरशात मावणारे चेहरेही.
उखळात डोके ठेवलवर
मुसळाची भीती बाळगाची नसते
हे मला आरशानेच शिकविले
जवेळी मी त्यात स्वत:ला पाहून घेतले.
स्वत:ला सावरता सावरता
आपण नकळत किती ढासळत जातो
या तटबंदी शहरात
आरसा मात्र भिंतीवर टिच्चून लटकलेला असतो.
- हे पाहून मी खळकन् फुटतो....
बिलोरी काचांच्या या दुनिेत
मी अजूनही
प्रत्येकासमोर आरसा धरतो.
No comments:
Post a Comment